In Memoriam Pit Pilaar

Geachte leden,

Helaas moet ik u op de hoogte stellen van het overlijden van ons trouwe lid Pit Pilaar.
Namens de LGV is een kaart naar zijn vrouw Pauline gestuurd.

Dolfje Begeer
Abactis LGV

Zie elders op onze site ook 1959 Excursie Massif Central

Aanvulling door Kees Pilaar op 10 oktober 2022

Met waardering heb ik vanochtend kennis genomen van het complete LGV-In-Memoriam dat vorig jaar voor mijn vader Pit Pilaar is opgesteld. Verhalen uit zijn verleden die mij bekend voorkwamen, kan ik nu, gestaafd met feiten en omstandigheden, eindelijk in een tijdslijn plaatsen.

Eén rectificatie wil ik u echter niet onthouden. Bovenaan pagina 3 : ‘Kort na zijn afscheid bij Shell raakt Pit invalide.’

Mijn vader, Pit Pilaar, is kort voor zijn 60e gepensioneerd bij Shell eind 1992/begin 1993. Pas in febr. 2012 op zij 78e werd hij getroffen door een hersenbloeding waardoor hij een aantal dagen in coma heeft gelegen in het LUMC. Daartussen zaten een nog 20 hele goede jaren. Ook deze hersenbloeding in 2012 heeft hij nog ruim 9 jaar overleefd.

Na zijn pensionering heeft hij dus in zeer goede en sportieve gezondheid jarenlang (!) genoten van een actief leven als jonge grootvader en vrijwilliger die zich verdienstelijk maakte bij de meest uiteenlopende instellingen en initiatieven, waaronder de permanente mantelzorg voor oud-collega Jeffrey Franks (die overigens wel vlak na zijn pensionering invalide is geraakt). Diens administratie hield mijn vader tot in de puntjes bij en hij onderhield het contact met zijn familie in het buitenland. Hij maakte met mijn moeder Pauline nog excursies en reisden samen naar Syrië, Afghanistan, Wales, Bretagne, naar de Pyreneeën en tenslotte in augustus 2020 op uitnodiging van de familie Franks verbleven mijn ouders in hun chalet te Zwitserland. Hij volgde hoorcolleges Archeologie en Oude Geschiedenis aan de Volksuniversiteit te Leiden. Ongeveer 20 jaar na zijn pensionering werd hij ten gevolge van een plotselinge hersenbloeding (geen TIA !) in het Verpleeghuis Prinsenhof in Leidschendam opgenomen waar hij ruim een jaar heeft gerevalideerd en een aantal jaar is verzorgd. Dat was voor hem een hard gelag, maar ook deze depressieve periode is hij geleidelijk aan enigszins te boven gekomen. Omstreeks 2016/2017 verhuisde hij naar Zorgcentrum Adegeest in Voorschoten, waar hij op 1 augustus 2022 overleed. Tot het laatst toe was hij aanspreekbaar en kon hij intens genieten van het contact met zijn kleinkinderen en van elk bijzonder voorval wat zich voordeed.

Ergo, vanuit een geologische tijdsschaal bezien is 18 à 20 jaar ontegenzeggelijk verwaarloosbaar klein, maar vanuit menselijk oogpunt geenszins onbeduidend. Het is daarom in mijn beleving onjuist te beweren dat hij kort na zijn pesionering bij Shell invalide is geraakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.