Graaffitti 4 – Joe Shell als huwelijksmakelaar

graaffitti-4Iedereen die ooit als expatriate voor Shell in Verwegistan heeft gewerkt, is vertrouwd met de omschrijving van sommige ‘postings’ als ‘a good breeding area’. Dat slaat dan niet op de aanwezigheid van grote hoeveelheden malariamuggen, maar op het feit dat er in het bedoelde gebied naast hard werken weinig anders te doen viel dan kinderen maken.

In dat kader zijn de meeste (ex)-expatriates ook wel vertrouwd met het fenomeen dat de vrijgezelle onderwijzeressen van de ‘Shell school’ erg veel aandacht kregen van de eveneens vrijgezelle jonge petroleum engineers, boormeesters en ander loslopend jong mannelijk volk.

Een enkele keer werd dat vrij openlijk gestimuleerd door senior management cq de Personeelsafdeling. Zo werd in Brunei begin jaren Tachtig van de vorige eeuw traditioneel aan vrijgezelle engineers medegedeeld wanneer de nieuwe lichting onderwijzeressen aan zou komen op het vliegveld van Bandar Seri Begawan: dan kon er een ontvangstcomité geregeld worden. De al dan niet officiële overweging daarbij was, dat een stabiele liefdesrelatie goed was voor het bedrijf: ‘it may stop a good engineer from quitting’.

In minstens één geval is HR echter veel verder gegaan: ze hebben ongevraagd een huwelijksaanzoek per telex opgestuurd naar een nietsvermoedende jongedame!

John Smith was mijn directe voorganger toen ik in 1982 in Brunei bij BSP kwam werken. Tijdens de overdrachtsperiode maakte ik ook kennis met zijn vrouw Mary, en zij hebben me gezamenlijk verteld hoe hun huwelijk een tijdje eerder door Joe Shell was gearrangeerd. John werkte toen al jaren als vrijgezel bij BSP en dat betekende dat hij ondanks zijn redelijke salarisgroep in enigszins nooddruftige omstandigheden woonde. Vrijgezellen hadden vanzelfsprekend geen recht op een riante woning – de betere huizen waren voorbehouden aan steunpilaren van de samenleving, die netjes getrouwd waren.

John had al enkele jaren kennis aan Mary Jones, een jongedame die bij Shell Centre in Londen werkte. John had ook bedacht dat getrouwd zijn met Mary veel aantrekkelijker zou zijn dan voortzetting van het vrijgezellenbestaan, maar had haar nog niet ten huwelijk gevraagd. En per brief een huwelijksaanzoek doen was niet echt zijn stijl. Hij was daarom van plan tijdens zijn verlof Mary ten huwelijk te vragen en dan getrouwd terug te komen naar Brunei.

Maar dan moest er natuurlijk wel een behoorlijke woning beschikbaar zijn. Na een romantische huwelijksreis terugkomen in Brunei met je bruid en haar dan te moeten meetronen naar een vrijgezellenflat vol met kakkerlakken leek John niet het beste begin van het samenleven. Dus voor hij aan zijn verlof begon, ging John langs bij de Personeelsafdeling om de situatie uit te leggen en te regelen dat – als hij getrouwd in plaats van als vrijgezel terug zou komen van verlof – er inderdaad een behoorlijk huis beschikbaar zou zijn. Maar wel met het dringende verzoek: doe nog niets tot ik een seintje geef, want ik heb de dame in kwestie nog niet gevraagd!

Aangekomen in Londen zocht John natuurlijk direct Mary op en maakte een afspraakje in een heel speciaal restaurant. Kaarslicht, strijkje en meer van dat soort romantisch gedoe. De ideale plaats om DE vraag te stellen. Helaas was Mary bij dat eerste weerzien erg afstandelijk en John vond die eerste avond niet de moed om te vragen: ‘Lieve, lieve Mary, wil je met me trouwen?’. De avond daarna was Mary al iets minder afstandelijk, en na een week was de sfeer eindelijk zodanig dat John het eindelijk aandurfde om Mary te vragen: ‘Wil je met me trouwen’.

De reactie was echter niet zoals John gehoopt had. In plaats van ‘Ja, dolgraag’ te antwoorden zei ze niets en pakte ze haar handtas en begon daarin te rommelen. Toen ze gevonden had wat ze zocht overhandigde ze een gekreukeld stuk papier aan John met de woorden ‘Ik verwachtte al zo iets – lees maar wat hier staat’. Het was een telexbericht van Brunei Shell [HR Department] gericht aan Ms M. Jones [Shell Centre] met als tekst: ‘Dear Ms M. Jones, as you will be getting married to Mr. J. Smith in the very near future and consequently will shortly be moving to Brunei, please report to the Shell Centre Medical Department for a medical examination prior to your departure.’

Terwijl de verbijsterde John de telex nog een keer las, gaf Mary overigens haar antwoord: een volmondig JA. En wat bijna even belangrijk was: er stond inderdaad een passende woning klaar toen ze als getrouwd stel in Brunei aankwamen.

(om privacy redenen zijn de namen van de betrokken personen veranderd)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.