Ruby, gold and malachite

Recentelijk, 13 maart, is er een nieuwe Paus gekozen. Ongetwijfeld een belangrijk gebeuren voor de circa 1 miljard katholieken op deze wereld. Een eerste paus uit Zuid-Amerika, Franciscus I. Een “menselijke” paus, iemand die dicht bij het gewone volk staat, als we de media mogen geloven. En daar gaat het toch om. Geloven!

Op de 13de maart is er historisch veel gebeurd. Althans, volgens de media, sedert 1582, toen de Gregoriaanse kalender werd ingevoerd door Paus Gregorius XIII. Vanaf dat moment kon men gebeurtenissen dateren. Een pauselijke C-14 methode.

Voor 1582 zullen we moeten afgaan op het geloof, de sagen, mythen en af en toe een daadwerkelijk bewijs, zoals de “Dead Sea Scrolls” (overigens al 50 jaar in het bezit van het Vaticaan en niet vrijgegeven). Ouderdoms bepalingen in geologie zijn tenslotte ook even “onnauwkeurig” (+/- 10 Ma). Hoe verder we terugkijken, hoe onnauwkeuriger onze waarnemingen, toch?

Wat is er al zo gebeurd op de de 13de maart?
Op 13 maart 1567 (enige terugrekening vereist) verloren de Geuzen een veldslag met de Spanjaarden.
Op 13 maart 1697 werd het laatste Maya bolwerk door de Spanjaarden veroverd.
Op 13 maart 1781 werd de planeet Uranus ontdekt door William Herschel.
Op 13 maart 1884 begon het beleg van Khartoum.

Op 13 maart 1929 overleed Henry Scott Tuke, een weinig bekende Britse schilder van zeegezichten en romantische voorstellingen. Zijn romantische voorstellingen zouden nu, anno 2013, in een daglicht gezien worden, wat door de katholieke kerk enerzijds ontkend wordt, anderzijds wellicht als opwindend ervaren wordt.

Maar goed, terug naar de nieuwe Paus, Franciscus I. Geen jonge paus, 76 ongeveer. Geen directe vernieuwer, althans dat moet nog blijken en gekozen uit een bijzonder conservatief gezelschap.

Stel je dan eens voor dat de Ierse Aartsbischop James Ussher (1581-1656) zijn denkbeeld waarin de Aarde zes duizend jaar oud was en gecreëerd op 22 oktober, 4004 BC (sic!), heeft kunnen volhouden met steun van dezelfde katholieke kerk, dan kunnen we James Hutton (1726-1797) en Charles Lyell (1797-1875) als regelrechte ketters beschouwen en rijp voor inquisitie, galg en rad geacht worden.

Ruby, gold and malachite - Henry Scott Tuke (1902)Wegener en Holmes, als grondlegger en uitvoerder van de platen-tektoniek zouden dat lot niet beschoren zijn, maar wel als absolute devianten gezien worden.

Gedachten dat een turbidity current zich als een meanderende rivier kan gedragen en dat de hellingshoek, waaronder deze turbity channels kunnen worden gevormd zelfs minder dan 30 graden kan zijn, worden dan reden voor tenminste verdoemenis, zo niet verblijf in vagevuur.

Vernieuwen van gedachten is een broodnodig noodzakelijk en continu proces, wat ten allen tijden geaccepteerd en toegepast moet worden, zeker in een filosofische wetenschap als Geologie.

Het schilderij “Ruby, Gold and Malachite” (1902) van Henry Scott Tuke is te zien in de Guildhall Art Gallery & Roman London’s Amphitheatre, London.

John Keasberry

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.