Bart van Westreenen overleden

Beste Allen,

Het spijt mij u te berichten dat op 10 september 2018 LGV-er Drs. Bart Rutger van Westreenen op 77-jarige leeftijd is overleden. Het overlijdensbericht (zie bijlage) bereikte mij met 2 maanden vertraging. Daarnaast kostte het enige moeite om herinneringen aan Bart tot dit levensbericht te kunnen samenvoegen.

Bart van Westreenen werd op 5 januari 1941 geboren in Tananarive – Madagascar, waar de voertaal Frans is. Bart werd dus tweetalig opgevoed: Frans en Nederlands. Op 9-jarige leeftijd kwam hij naar Nederland. Na afronding van de lagere school ging Bart naar het Kennemer Lyceum in Overveen, waar hij zijn HBS-B diploma behaalde. In 1959 ging hij in Leiden geologie studeren. Bart werd lid van het Leids Studenten Corps (LSC) en uiteraard van de LGV. Bij beide verenigingen werd hij gewaardeerd om zijn spontaniteit, open, vrolijk en optimistisch karakter.

Samen met Roel Lanting heeft Bart in 1962 aan de proefkartering deelgenomen. Het karteringsgebied lag in de omgeving van Cervera de Pisuerga bij de dorpjes Garnedo en Valsadornin. Dit was ook het gebied waar hij zijn doctoraalkartering structurele geologie deed onder toezicht van Prof. De Sitter. LSC-clubgenoot Sytze Miedema karteerde bij het dorpje Potes in de nabijgelegen Picos de Europa. Sytze en Bart bezochten elkaar regelmatig. In het jaar 1963-1964 maakte Bart als quaestor deel uit van het LGV-bestuur onder voorzitterschap van Sytze. Deze functie verrichtte Bart op bekwame en verantwoordelijke wijze.

Rond deze tijd veranderde Bart van afstudeerrichting; het werd petrologie bij Prof. Den Tex. Zijn karteringsgebied lag bij het stadje Puente Ceso in NW Galicië, direct ten Westen van het gebied van Evert Jan Rijks. Zie bijgesloten kaart. Bart had zijn basiskamp in Lage (L) en Evert Jan opereerde vanuit Malpica (M). Malpica was een gezellig dorp aan de kust met een charmant vissershaventje, een baai met een idyllisch strand, en twee eilandjes waar het goed onderwatervissen was. Het kustplaatsje was bij uitstek geschikt voor de noodzakelijke ontspanning na een zware week in het veld. Bart en Evert Jan waren er in de weekenden regelmatig samen te vinden. Met zijn easy going lifestyle, zijn linguïstische talenten en aanstekelijke lach veroverde Bart al snel de harten van velen van het dorp, en vooral van de lokale schonen.

Bij ondergaande zon op het strandje van Malpica, met binnen handbereik een paar flessen vino tinto en verse op het vuur van sprokkelhout geroosterde sardines (sardinas asadas), bracht Bart tokkelend op zijn gitaar favoriete evergreens ten gehore zoals ‘Hace un Año’ en ‘Jalisco, Jalisco’. Bart werd door zijn Spaanse vrienden Tomeo genoemd, afkorting van Bartholomeo. Avonden om nooit te vergeten!

De controlebezoeken van Prof. den Tex en zijn assistenten Peter Floor en Henk Koning waren leerzaam, instructief, en van grote inhoudelijke waarde. De bezoeken waren ook ontspannen, luchtig, en vrolijk van aard. Na één van de bezoeken aan een lang kustprofiel was de groep karteerders onder de schrammen van de tocht door de stekelige tojo, volledig uitgedroogd en uitgeput. Op de terugweg zagen zij iets wat op een bar leek. Dichterbij gekomen leek deze gesloten. Wat een teleurstelling! Prof. Den Tex sprak toen de historische woorden: ‘Heren, dicht zijn nu op dit moment is totaal onacceptabel en mocht dit het geval zijn, dan slaan we de ramen in!’. De deur stond gelukkig op een kier …. Met hun vrienden Cees Monster, Aad van Zuuren en Brundt Hazelhoff Roelfzema, die in meer zuidelijk gelegen gebieden hun veldwerk verrichtten, spraken Bart en Evert Jan veelvuldig af om op ‘pelgrimstocht’ te gaan naar Santiago de Compostela (SC). Ook hun vrienden Erik van Scherpenzeel en Jan Saltet, die veel verder oostelijk karteerden, waren vaak van de partij. Aan de smalle weg naar het grote plein bij de Kathedraal in Santiago werd vanaf het terras van hun stamcafé kritisch gekeken naar wat er tijdens de paseo zo al voorbijkwam. Dit waren nog eens tijden.

Prof. Den Tex nodigde aan het eind van het jaarlijks controlebezoek zijn studenten Aad, Brundt, Cees, Bart en Evert Jan, steevast uit voor een slotdiner in de majestueuze parador Los Reyes Catolicos, gelegen tegenover de imposante Kathedraal. Voor ‘het groepje ongeregeld’ was deze gebeurtenis van ongekende luxe en sensatie.

Na afronding van zijn studie in 1968 ging Bart zijn eigen weg. Sporadisch kwam men Bart tegen en hij liet weinig van zich horen. Hij veranderde een aantal keren van baan, telkens buiten de geologie. Hij werkte in marketing bij het wereldwijd opererende Amerikaanse concern Air Products; werkte kort bij IBM, en hij is actief geweest in de waterzuiverings business. Dit alles deed hij met veel succes.

Een anekdote die Bart typeert.
De Bourgondiër Bart zou in de jaren-70 diep in de nacht en in zwaar benevelde toestand tegen zijn vriend gemompeld hebben dat hij zo graag weer eens foie gras wilde eten in het Restaurant du Marché in Parijs. De volgende ochtend werd hier verder over gefilosofeerd en zij bedachten dat zo’n tochtje naar Parijs best een poging waard was. Zij besloten op de fiets naar Parijs te gaan om bij genoemd etablissement te genieten van ganzenlever. De trip naar Parijs werd voor beide heren een jaarlijkse traditie. Uit opmerkingen die Bart maakte, bleek dat hij bijzonder goede herinneringen had aan zijn tijd in Galicië en dat hij daar zeker nog een bezoek wilde brengen. Het is er waarschijnlijk niet van gekomen.

Bart was getrouwd maar had geen kinderen, hij woonde de laatste 20 jaar deels in Nederland, deels in Zuid-Afrika. Bart kwam in aug 2018 naar Nederland voor een gezellige ontmoeting met zijn Leidse clubvrienden. Hij voelde zich niet goed en bij hem werd terminaal longkanker vastgesteld. Bart behield de regie; hij overleed op 10 sept 2018 in Bussum.

De LGV heeft een condoleance bericht gestuurd naar zijn echtgenote.

Met vriendelijke groet.
Bert Schuchmann LGV abactis a.i.
16 dec 2018

NB. U begrijpt dat ik volkomen afhankelijk ben van uw verhalen, teksten en foto’s om in staat te zijn naast het overlijdensbericht ook een levensbericht te kunnen rondsturen. Bijdragen komen van jaargenoten, medestudenten, oud-collega’s en in een enkel geval van familie. Daarvoor ben ik u dankbaar. Uit reacties die ik ontvang op berichten als deze blijkt dat deze worden gewaardeerd; u herkent personen, plaatsen en gebeurtenissen – het raakt aan uw herinnering aan de studie geologie in Leiden.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.